Beste Anton,
Vlak na de millenniumwisseling besloot je als priester-missionaris een nieuwe stap te maken in je leven. Van ‘mensenvisser’ op de Filippijnen werd je ‘goede herder’ in heel de regio Noord Oost Salland, in het bijzonder hier in Dedemsvaart.
Enkele jaren voor je pensioen zou je nog voor een korte periode hier, dichtbij je geboortegrond, pastoraal dienstbaar kunnen zijn, zo was je gedachte. Maar je bent niet met de VUT gegaan! Stil zitten staat niet in je woordenboek. Van ‘huis uit’, als nuchtere boerenzoon uit Ane, heb je ‘aanpakken’ als mentaliteit meegekregen. Als je de wereld wilt verbeteren, dan moet je er wel wat voor doen. Zo werden de ‘paar jaar’, die je aanvankelijk van plan was, uiteindelijk 23 jaar! Zo lang hebben we je als ‘parish priest’ in ons midden mogen hebben!
Als pastor wist je van aanpakken, je hebt de handen uit de mouwen gestoken. Maar toch heb je je ook in alle eenvoud ingezet. Op je eigen wijze was je hier ‘zielenherder’. Je authenticiteit als pastor werd (en wordt) hoog gewaardeerd. Ook nu nog hoor ik jongeren vertellen, dat zij graag naar je preken luisteren. Dat wil wat zeggen!
Uit welingelichte bron hoorde ik, dat je regelmatig naar de Kringloop ging; veel van je spullen kocht je tweedehands! Het tekent je eenvoud! Je zorgde ook voor het bijvullen van de noveenkaarsen. Ook zo hield je het vuurtje van ons geloof onder de mensen brandend. Wel had je een passie voor boeken; maar welke pastor heeft dat niet? Fietsen, met je ‘Johannes de Doper-helm’ was je meditatie; en dat niet alleen; het hielp je ook om fit te blijven!
Als mensenvisser heb je aanvankelijk je netten uitgeworpen op de Filippijnen; daar zaten ze barstensvol. Eenmaal terug hier in Nederland, sprongen er – als gevolg van de secularisatie – nogal wat uit het net. Maar hierdoor liet je je niet ontmoedigen: met een glimlach op je lippen bleef je ook hier de Blijde Boodschap aan de mensen brengen!
Je bent ook een familiemens. De zondag is voor jou ook familiedag! Na gedane pastorale arbeid ging je zondagmiddag graag genieten van de heerlijke soep van je zus Annie; en samen met andere familieleden een pilsje drinken. Ook gezelligheid is je niet vreemd.
Op je ‘bidprentje’ staat vetgedrukt: “priesterwijding in 1969, in Slagharen”. Je pastoraat was ook je leven. Priester blijft je tot in eeuwigheid: ‘sacerdos in aeternam’. Maar toch mag je nu – en wij met jou – samen omzien in dankbaarheid naar alle goede vruchten van je pastorale werk. Tot die pastorale vruchten hoort ook het opleidingswerk in je laatste statie op de Filippijnen. Met trots vertelde je, hoe je het pastorale werk daar hebt kunnen overdragen aan plaatselijke Filippino’s. Maar ook hier kroop jouw leraars-bloed waar het niet gaan kon. Aan een journalist verklaarde je de geschiedenis van het celibaat. En in de voorbereiding van dit woordje heb ook ik nog iets van je geleerd: namelijk dat je als pastor niet zozeer ‘wereldverbeteraar’ bent, maar meer een man van dialoog met je omgeving. Missionair en synodaal!
Beste Anton, in onze Emmanuelparochie hoor je tot de ‘mensen van het eerste uur’, maar iemand noemde je ook ‘de laatste der Mohikanen’. Ook voor jou breekt nu een nieuwe fase in je leven aan. Hier in Dedemsvaart ben je met veel aandacht, liefde en goede zorg omringd. Francisca Wibier, haar moeder, je zus Annie en ook anderen waren voor jou steun en toeverlaat. Hiervoor zijn we hen veel dank verschuldigd. In jouw leven zijn zowat alle letters van het alfabet voorbij gegaan. Er was een alfa, maar er is ook een omega. Nu klinkt opnieuw de uitnodiging uit het evangelie: “Kom, en volg mij”. Wat je lief en dierbaar is, laat je opnieuw los. In je leven ga je een nieuwe fase tegemoet.
“Partir c’est mourir un peu”.
Deze overgang zal niet gemakkelijk voor je zijn. Maar toch hoop ik, dat je niet alleen thuis zult komen, in Oosterbeek, bij je medebroeders, maar dat je je er ook thuis mag voelen!
Beste Anton: bedankt voor alles.
Blijf gaan met God, en Hij zal met je gaan!
Vrede en alle goeds!
Amen!
Pastoor André Monninkhof
